[EINT] Prolgue

posted on 24 Aug 2014 18:36 by noirpoison in COMMUNITY
เอ็นทรี่นี้เปนส่วนหนึ่งของ
 
 

ผู้เข้าร่วมการวิจัยทดลอง หมายเลข 66026 Group: Andromeda

ชื่อ: นาย กฤษณ์ ฉายแสง

 

 
Prologue
 
 
เวลา 23:55 เหลืออีกเพียง 5 นาที

กฤษณ์เขย่าขารัวๆพอกับการคลิกเมาส์บนปุ่มรีเฟรชหน้าเว็บของเว็บบอร์ดหนึ่ง

เหลืออีกแค่ 298 วินาทีจากตอนนี้ ถ้าไม่่มีมือดีที่ไหนโผล่มาปาดหน้า ของที่เขาต้องการ ของที่เขารอคอยมันมานานจะต้องกลายเป็นของเขา

หลังจากเฝ้าเพียรพยายามเติมเดิมพันประมูลทีละน้อยๆจนเมื่อใกล้จบประมูล ราคาขึ้นสูงเกือบแตะเพดานงบของเขาแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่รับไหว

เธอจะต้องเป็นของเขา

ดวงตาแวววาวใต้หนังตาแห้งกร้านจนริ้วขึ้นปรือตาจนแทบปิดนั่นลง เขาจ้องหน้าจอไม่วางตาจนใต้ตาเป็นวงๆแบบแพนด้า

แต่มันกำลังจะจบ อีกแค่นาทีเดียว!

กฤษณ์ยกยิ้มมุมปาก ประมูลเสร็จคืนนี้เขาคงนอนหลับฝันดี แม้ว่าตอนที่ "ของ" มาถึงไทยจะทำให้เขาพะวงจนนอนหลับไม่ได้อีกรอบ แต่ก็เป็นความวิตกกังวลที่แสนสุข

เขาเหม่อเคลิ้มไปเพียงชั่วครู่

ก่อนที่จะมีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ทะเล่อทะล่าเข้ามา

กรอกค่าที่มากกว่ายอดที่เขาลงไว้เพียง100เยน

ก่อนที่จะหมดเวลาประมูลเพียง15วินาที

FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF

เขาแทบจะแสปมคีย์บอร์ดระบายอารมณ์แล้วเขวี้ยงโน้ตบุคทิ้งถ้ามันไม่ได้มีงานที่ต้องส่งพรุ่งนี้เซฟอยู่เต็ม

ไมโกะจังDDอกไซส์XXXLคัสตอมพิเศษที่เขาเล็งตั้งแต่ตอนเปิดตัวที่งานดอลปา

ไมโกะจังของเขา

กฤษณ์มัวแต่พร่ำเพ้ออยู่นั่นจนเวลาล่วงไปตีหนึ่งโดยลืมงานออฟฟิศที่หอบกลับมาทำต่อที่บ้านไปสนิท

----------------------------------------------------------------

แล้วก็เข้าสู่จงจรเดิม

เวลา 06.04 เลยเวลามาแล้ว 4 นาที

หลังจากการวิ่งผ่านน้ำ แต่งตัวด้วยความเร็วแสง กฤษณ์ก็ต้องยิงระยะยาวไม่มีหยุดตั้งแต่มอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าคอนโด มาต่อรถไฟใต้ดิน รถไฟฟ้าแล้วต่อด้วยการวิ่งเต็มเหยียดเพื่อจะให้ทันรถตู้จากอนุสาวรีย์ชัยไปนิคมอุตสาหกรรม

ใช่ เขากำลังจะไปทำงานที่ออฟฟิศไกลปืนเที่ยงนั่น
บางทีเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนที่อาศัยอยู่ในเมืองแบบเขาถึงต้องถูกส่งไปประจำโรงงานย่านปริมณฑลแบบนั้นด้วย

กฤษณ์ปาดเหงื่อออกจากหน้า แดดร้อนจัดทั้งที่เพิ่งเช้าบวกกับสภาวะท้องว่างอันนำมาสู่อาการความดันเลือดต่ำตอนเช้าๆแบบนี้ทำให้เขาหงุดหงิดราวกับสตรีวัยหมดประจำเดือน(...)

รถตู้คันที่สามจอดลงตรงหน้าแถวยาวเหยียดที่มีคนยืนต่อรอกันอยู่ ถึงจะเลยเวลาออกรถไปนิดหน่อยแต่ก็ดีเพราะไม่ต้องรอคิวคนเต็มให้รถออก

และโชคดีที่มีที่นั่งเหลืออีกสองสามที่ ชายหนุ่มตอนปลายยืนต่อคิวเตรียมขึ้นรถตู้ แล้วคิดว่าจะได้หลับต่อซักหน่อย การเดินทางระยะไกลที่กินเวลาไปสามชั่วโมงแบบนี้ทำให้เขาต้องตื่นเช้าแบบที่ตัวเองไม่เคยชอบ

เขากำลังจะก้าวขาขึ้นรถตู้

และมีสิ่งมีชีวิตประเภทมนุษย์ป้าคนนึงที่ต้องขึ้นคิวถัดจากเขาสองคนแทรกตัวมา เธอปีนเข้าประตูไป วางก้นมหึมาลงบนที่นั่งที่เขาและเด็กสาวนักศึกษาอีกคน"ควร"จะได้นั่งได้สองคนแล้วปิดประตูรถตู้

คนคุมคิวรถดูจะงงๆแล้วเปิดประตูคุยกับสตรีนางนั้นที่โวยวายช้งเช้งว่าเธอรีบ เธอต้องไปให้ทันนัด คนไทยเหมือนกันเสียสละให้สิยะ บลาๆแล้วมองสาวน้อยที่ยืนข้างเขาด้วยสายตาบีบบังคับให้แสดงน้ำใจ

กฤษณ์อ้าปากจะพูดอะไรซักอย่างที่คาดว่าจะระบายความหงุดหงิดของเช้านี้ไปได้หมดสิ้น(รอมานาน)ได้ แต่ต้องหยุดไว้เมื่อน้องนักศึกษาใจงามยิ้มหวานให้มนุษย์ป้านั่นแล้วบอกว่าไม่เป็นไร ให้คุณป้าไปก่อนด้วยน้ำเสียงสดใสและโลกสวย

FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF

กฤษณ์เข้างานสายไปเกือบครึ่งชั่วโมง

----------------------------------------------------------------

เวลา 18.47 เลยเวลาเลิกงานมาเกือบหนึ่งชั่วโมง

หน้าจอคอมพิวเตอร์เก่ากึ้กที่ต่างกับหน้าจอMcของฝ่ายกราฟฟิคที่ออฟฟิศหลักราวฟ้าเหวกระพริบปริบๆเป็นระยะชวนปวดตา เขาถอดแว่นแล้วนวดหัวตายิบหยีของตัวเองไล่ความมึนงง

งานวันนี้ส่งไปแล้วแต่เพราะวันนี้เขามาทำงานสายไปครึ่งชั่วโมง ฝ่ายบุคคลของโรงงานที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยก็บังคับให้เขาอยู่ทดเวลาให้ครบ

และหัวหน้าแผนกกราฟฟิคก็ส่งไลน์(ขอย้ำว่าไลน์)มาสั่งงานตอน 17.55

ลงท้ายด้วยสติกเกอร์ไลน์น่ารักมุ้งมิ้งว่า ขอพรุ่งนี้นะคะ OK

FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF

วินาทีนั้นกฤษณ์รุ้สึกเกลียดไลน์จนอยากจะปามือถือทิ้ง

บ่อยครั้งที่กฤษณ์อยากจะหางานใหม่

แต่ด้วยอายุที่ปาไปสามสิบ---แล้ว ในสายงานของเขาที่เด็กจบใหม่ไฟแรง...และแน่นอน เงินเดือนถูกย่อมเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับบริษัทการ์เมนท์ขนาดใหญ่ที่เน้นจำนวนการผลิตมากกว่าความสร้างสรรค์

นักศึกษาจบใหม่ที่โลกแห่งความฝันอันสวยงามยังไม่ถูกทำลายไปด้วยความจริงของชีวิตในการเป็นมนุษย์เงินเดือน

เขาถอนหายใจเป็นครั้งที่ล้านแล้วเก็บของเตรียมออกจากออฟฟิศ ก่อนนั้นก็เช็คเมลอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่นให้เขาต้องตื่นมาปั่นงานกลางดึกอีก สายตาไล่ไปตามเมลในอินบ็อกซ์ที่มีทั้งจดหมายงานกับแสปมเมลปะปนกัน แทรกด้วยเมลแจ้งจากบริษัทจัดหางานเป็นระยะๆ

ถึงจะบอกว่างานหายาก แต่เขาก็ขอรับข่าวสารไว้บ้าง "เผื่อเอาไว้"

เงินเดือนไม่ผ่าน ลบ

สถานที่ทำงานไม่ผ่าน ลบ

นี่มันบริษัทที่เคยไปคุยงานด้วย...ที่เขี้ยวลากดิน ลบ

กฤษณ์หลับตาลงแล้วนวดหลังคอ วันนี้ก็ยังไม่มีอะไรน่าสนใจ กลับบ้านไปลุ้นว่าชุดดอลลิมิเต็ตของโวล์คจะออกมาเปิดจองเมื่อไหร่ดีกว่า

แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับชื่อบริษัทคุ้นตาที่เคยเห็นในโฆษณาทั้งทางทีวีและเวปไซต์บ่อยๆ

Gyre Laboratories, Inc.

บริษัทนี้มีชื่อเสียงและดูมั่นคง ผ่าน

สถานที่ทำงาน ย่านสีลมที่เขานั่งรถไฟใต้ดินไปทำงานได้สบายๆ ผ่าน

ระดับเงินเดือน... เกินจากคำว่าผ่านของเขาไปหลายขุม

...........

เหลือเพียงเกณฑ์การทำงานที่ดูแหม่งๆว่าจะเป็นระบบขายตรงนี่ล่ะ...

และ

ไอ้แค่นอนก็ได้เงินนี่มันอะไรกัน...นอกจากโฆษณารับสาวร้านนวดแล้วเขายังไม่เคยเห็นงานที่ไหนที่ทำงานสบายๆแบบนั้นแล้วได้เงินดีๆ

สำหรับเขาเวลานอนมันคือสิ่งที่ต้องจ่ายเพิ่มถ้าต้องการทีเดียวล่ะ

ท้ายจดหมายแจ้งงานมีอีเมลและเบอร์โทรศัพท์สำหรับติดต่อกลับ

กฤษณ์คิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกรอกข้อมูลแล้วส่งกลับไปอย่างไม่หวังอะไรมาก

อย่างน้อยก็ได้รู้ว่างานนั้นมันคืออะไร..ไม่มีอะไรเสียหายนี่

เขากดส่งเมลแนบข้อมูลส่วนตัวกลับไปแล้วปิดคอม ปิดแอร์ปิดไฟและปิดออฟฟิศ เกือบสองทุ่มแล้วแต่เเขาต้องเดินทางไปต่ออีกหลายขั้นเพื่อจะได้กลับบ้าน

----------------------------------------------------------------

เฮ้อ....

เขาถอนหายใจเป็นครั้งที่หนึ่งล้านหนึ่ง ล้าจนอยากกลับไปนอนซักสองสามชั่วโมง

เดี๋ยวค่อยลุกขึ้นมาทำงานด่วนของยัยหัวหน้านั่นทีหลังแล้วกัน

เขาคิดแล้วปีนขึ้นรถตู้สายเดิม เวลานี้รถโล่งพอที่จะงีบได้ชั่วครู่ก่อนจะไปต่อรถไฟฟ้า ชายหนุ่มเอนตัวลงกับเบาะกะพักสายตาชั่วครู่

เคลิ้มๆใกล้หลับ พอดีกับที่มีโทรศัพท์เข้ามาพอดี

FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF

กฤษณ์หงุดหงิดครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้แล้วของวันนี้ แต่มือก็หยิบมือถือขึ้นมารับสาย เพราะถ้าเป็นโทรศัพท์เรื่องงานนอกที่เขาไปแอบรับทำอาจจะพอเอาไปซื้อของเล็กๆน้อยๆให้เหล่าสาวๆของเขาแก้เครียดได้

ซึ่งก็น่าแปลกใจ ที่เสียงชายหนุ่มปลายสายกล่าวขึ้นมาอย่างเป้นทางการ

"สวัสดีครับ ผมตี๋จากบริษัท Gyre Laboratories, Inc. ไม่ทราบว่าคุณสนใจจะมาทำงานกับเราหรือเปล่าครับ......."

----------------------------------------------------------------

 

เป็นบท Prolgue ที่ใช้ตัว F เปลืองมาก 55555
ลุงแกเป็นคนขี้บ่นและขี้หงุดหงิดนิดหน่อย ให้นึกภาพตัวเอฟของลุงเป็นหน้าตาแบบนี้นะ
 
 
/โดนลุงชก

Comment

Comment:

Tweet

แก้ไข* 400 คะแนน

#2 By Exteen Intersomnia on 2014-09-12 22:12

340 คะแนน

#1 By Exteen Intersomnia on 2014-09-12 22:03