(Kingsman fic)Complicated1-Irreplaceable

posted on 04 Apr 2015 00:55 by noirpoison in Dark-Fic
เก็บมาจากจัสพาส ฟิกสามสี่เส้า(....)

................................................................


Fandom:Kingsman
Pairring: Lee Unwin /Harry Hart/Merlin(It's complicated)
 

Irreplaceable
 
แฮรี่จัดชายแขนเสื้อที่โผล่พ้นจากขอบสูทเล็กน้อยหลังจากเคาะประตูห้องอพาร์ทเมนต์สามครั้งพอดิบพอดี สตรีเจ้าของห้องเปิดประตูให้เขาด้วยสีหน้ามึนงงก่อนเชิญให้นั่ง
 
แฮรี่ ฮาร์ท "กาลาฮัด" ปลดกระดุมเม็ดล่างของสูทผ้าวูลสีเข้มกว่าปกติที่เขาชื่นชอบแล้วนั่งลงตรงข้ามกับเธอ
 
บอกกล่าวข่าวร้าย.....
 
อันที่จริงแล้วเขาควรสวมสูทสีดำมาเสียด้วยซ้ำ
 
ลี อันวิน ได้ตายไปแล้ว
 
ตายเพื่อปกป้องแฮรี่และสมาชิกคนอื่นจากระเบิดพลีชีพในภารกิจที่เพิ่งผ่านพ้น
 
ลีเสียสละชีวิตเพื่อหน้าที่อัศวินแห่งคิงส์แมนได้อย่างสมศักดิ์ศรีที่เคยทำมาตลอดเวลา
 
แต่ที่แฮรี่สามารถบอกหล่อนได้มีเพียง
 
"สามีของคุณเสียชีวิตไปแล้วจากการปฏิบัติงาน"
 
หญิงสาวกราดเกรี้ยวใส่เขา ร่ำร้องด้วยความไม่เข้าใจ และเขาทำได้เพียงเสนอสิ่งทดแทนให้ซึ่งเธอเอาแต่ปฏิเสธและด่าว่าเขา
 
แฮรี่ไม่ถนัดรับมือกับมันเท่าไหร่ 
 
ยิ่งในสภาพจิตใจตอนนี้ที่คงไม่ต่างจากเธอ....
 
ทั้งที่ความจริงไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะมารายงานด้วยซ้ำ
 
แต่เพราะความอยากรู้อยากเห็นโง่ๆที่พาเขามาถึงห้องพักรูหนูนี่
 
เพราะอยากมาดูครอบครัวของ ลี อันวิน สายลับผู้ร่วมรุ่นเดียวกันกับเขา
 
มาดูหน้าผู้หญิงที่ลีรักและแต่งงานด้วย และลูกชายตัวจ้อยที่ยังเล็กเกินกว่าจะรู้ว่าการตายคืออะไร
 
อย่าพูดถึงเรื่องจะเข้าใจว่างานราชการลับ"คิงส์แมน"ได้พรากชีวิตพ่อของเขาไปแต่เด็กน้อยจะไม่ได้รับรู้อะไรเลย...
 
แฮรี่หลุบมองเด็กชายผู้เงยหน้าขึ้นมามองเขา ใบหน้าราวถอดแบบลีมาไม่ผิดเพี้ยนนั่นทำให้เหรียญตราในมือเขาสั่นไหว แต่ไม่มากพอที่จะให้ใครสังเกตเห็น รอยยิ้มประดับที่ริมฝีปากก่อนวางเหรียญลงในมือเล็กๆนั่น
 
"ดูแลแม่แทนพ่อของเธอด้วยนะ.."
 
สุภาพบุรุษร่างสูงกล่าวเสียงนุ่ม แตะบ่าเด็กน้อยแล้วบีบเบาๆเหมือนย้ำคำสั่ง..หรือคำขอร้องของลีที่น่าจะฝากมาบอกลูกชายไว้
 
ถ้าลีไม่ได้ตายเพราะรับระเบิดไปแทนเขาแบบนั้น...
 
แฮรี่กระชับแว่น ลุกขึ้นกล่าวคำอำลาครอบครัวที่เขาจะพยายามไม่ข้องเกี่ยว เพื่อความปลอดภัยทั้งเขาและครอบครัวของลีที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
 
หากไม่มีเหตุอะไรฉุกเฉิน...
 
สายตาหยุดมองที่เด็กน้อยทิ้งท้าย..แฮรี่รู้สึกคล้ายการจะลาจากใครบางคนอีกครั้ง
 
เขายั้งตัวเองให้หยุดยืนอยู่ก่อน
 
......
 
ก่อนจะตัดใจเดินจากมา
 
........
 
การได้แจ้งข่าวกับครอบครัวอันวินด้วยตัวเองไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่ ตรงกันข้าม เขายิ่งรำลึกถึง คิดถึงคนที่จากไปขึ้นอีกมาก...มากจนเกินไป
 
ภายนอกห้องเช่านั้นมีฝนตกโปรยปราย ในมือเขามีร่มที่แม้เป็นอาวุธดัดแปลงแต่ก็ทำหน้าที่เป็นร่มได้ แต่เขาก็ไม่กางมันออกมา
 
บางทีฝนที่ตกตอนนี้คงเป็นเวลาดีสำหรับการซ่อนบางอย่างที่เขาไม่อยากให้ใครเห็น
 
แฮรี่แหงนหน้ามองฟ้า...ให้สายฝนเย็นฉ่ำไหลรินลงตามใบหน้า...ปกปิดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจนแว่นของเขาพร่ามัว
 
........
 
สุดท้ายชายหนุ่มก็หอบร่างเปียกโชกกลับไปที่แมนชั่นของเมอร์ลิน เพื่อนร่วมงานของเขาที่น้อยคนนักจะรู้ชื่อจริง และน้อยยิ่งกว่าที่จะรู้ที่อยู่แท้จริงว่ามันคือแมนชั่นเดียวกับของแฮรี่ พวกเขาอยู่ร่วมห้องกันมาพักใหญ่แล้วนับตั้งแต่วันที่ลีจากไป...
 
แต่พูดให้ถูก แฮรี่มาค้างที่นี่นับครั้งไม่ถ้วนแล้วหลังจากที่ลีบอกเขาว่าจะแต่งงาน
 
เจ้าของห้องตัวจริงไม่อยู่ แฮรี่จัดการนำบรั่นดีในตู้เก็บมานั่งดื่มทั้งๆที่ไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า แน่นอนว่าเมื่อชายหนุ่มอีกคนกลับมาเขาต้องถูกมองด้วยสีหน้าประหลาดใจ ปนหงุดหงิด หรือปนอารมณ์อะไรซักอย่างที่เมอร์ลินมักซ่อนไว้ใต้ใบหน้านิ่งไร้อารมณ์นั่น
 
"นอกจากทำพรมเปียกนายยังขโมยเหล้ามาดื่มอีกเหรอ"
 
โค้ดเนมเมอร์ลินกล่าวบ่นเสียงเรียบก่อนเดินเข้าไปในห้องนอน ออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวหนานุ่มที่อีกฝ่ายใช้ซับผมให้เขาอยู่ แฮรี่ยักไหล่ รินเมรัยสีทองสวยลงลำคอไปอีกอึกใหญ่
 
"นิดหน่อยน่า..นายก็รู้ว่าฉันเครียด ต้องหาอะไรๆปลดปล่อยออกไปบ้าง"
 
มือกร้านจับขวดจะรินต่อ แต่เมอร์ลินจับข้อมือห้ามไว้ เพราะดูอีกฝ่ายจะดื่มมาไม่เบาแล้วก่อนที่เขาจะไปถึง
 
"นายไปบ้านลีมาแล้วสินะ..."
 
สายตาหลุบมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟา ตอนนี้สภาพของแฮรี่ดูห่างไกลจากความเป็นหนุ่มเจ้าสำอางที่ต้องเนี้ยบกริบตลอดเวลานั้นไกลโข
 
เมอร์ลินเสยผมชื้นๆรกหน้าตาของเขาออกให้พลางก้มมอง สบตา
 
แฮรี่ไม่แม้จะพยายามปกปิดความเจ็บช้ำที่สื่อมาทางแววตาไม่ให้เห็น
 
"ใช่...ลูกชายลีหน้าเหมือนหมอนั่นเป๊ะเลย.."
 
คำพูดน้ำเสียงขบขัน แต่สีหน้าคนพูดนั่นกลับตรงกันข้าม
 
"มันไม่ใช่ความผิดพลาดของนายน่า...แฮรี่"
 
ชายหนุ่มกล่าวเรียบๆ อย่างที่เคยกล่าวบ่อยครั้ง สองมือพยายามถอดสูทเปียกโชกออกจากตัวอีกฝ่าย ตัวเปียกนานขนาดนี้คงป่วยได้ไม่ยาก และเมอร์ลินก็ไม่อยากจะต้องมานั่งดูแลแฮรี่ซ้ำๆอีก...โดยไม่ได้เป็นอะไรกัน
 
ชายหนุ่มผู้นั่งอยู่เอนกายพิงคนร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า กวาดมือรั้งกายเข้ามากอดก่อนซบลงกับหน้าท้องอีกฝ่ายในเสว็ตเตอร์แคชเมียร์ แฮรี่เลื่อนมือไปกอดรอบเอวงึมงำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
 
"ลีตายเพราะฉัน.."
 
อ้อมกอดนั้นเหนี่ยวรั้งอีกคนให้ลงมานั่งคร่อมตักไว้ ริมฝีปากเจือกลิ่นเหล้าไล้ไปตามผิวเนื้ออีกฝ่าย ชายหนุ่มด้านบนแม้ไม่ได้โอนอ่อนไปตามสัมผัสแต่ก็ไม่ได้ผลักหนี
 
เมอร์ลินไม่ปฎิเสธเขา..สักครั้ง ทุกครั้งที่เขาต้องการการปลอบโยนแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน
 
แฮรี่จึงไม่ปิดบังที่จะแสดงความเจ็บปวดจากการสูญเสีย "คนที่รัก"ให้อีกฝ่ายเห็น
 
และมองอีกฝ่ายเป็นเพื่อนร่วมงานที่มีสัมพันธ์ทางกายด้วยแต่ไม่มากไปกว่านั้น
 
โดยไม่คิดว่าเมอร์ลินไม่ได้คิดเช่นกันกับตัวเอง
 
TBC.
 
/////////////////////////////
 
พยายามเขียนให้ยาวๆ แต่เขียนไม่ออกเอาซะเล้ยยยย

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้ว  โคตรสะอึก  โคตรพูดไม่ออก และโคตรเฮิร์ท
รู้สึกอัดแน่นในใจอยู่หลายอารมณ์มากๆๆๆๆ แต่บรรยายออกมาไม่ได้
นี่สินะ ความรู้สึกของเมอร์ลิน

#1 By anna1093 on 2015-07-06 08:47